Naruszenie zasady samostanowienia polskiego ludu
Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG) została utworzona w 1949 roku. Każde państwo posiadało prawo do opuszczenia RWPG w dowolnym momencie. Mimo to, Breżniew już w 1968 roku w swojej przemowie wygłoszonej przed V zjazdem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej zadeklarował:
„Socjalistyczne państwa opowiadają się za ścisłym przestrzeganiem zasady suwerenności wszystkich państw. Jesteśmy zdecydowanymi przeciwnikami mieszania się w sprawy jakiegokolwiek państwa, naruszania jego suwerenności (…) Ale czymś znanym jest, towarzysze, że istnieją naturalne prawa socjalistycznej organizacji i odstąpienie od nich mogłoby prowadzić do odstąpienia od socjalizmu w ogóle.I gdy (…) w danym państwie powstaje zagrożenie dla sprawy socjalizmu, które jest zagrożeniem bezpieczeństwa socjalistycznej wspólnoty w całości, w takim przypadku nie jest to tylko problem ludu tego państwa, ale problem wspólny sprawy wszystkich państw socjalistycznych.”
To, co Breżniew określił tutaj jako „zagrożenie bezpieczeństwa socjalistycznej wspólnoty” było w rzeczywistości zabezpieczeniem socjalimperialistycznego wyzysku Polski. Ludowi polskiemu prawo do samostanowienia zostało oficjalnie odmówione, pomimo że chodziło tu o podstawowe prawo marksizmu-leninizmu. Gdyby więc lud bronił się przed zależnością od ZSRR, stałoby się to „sprawą wszystkich państw socjalistycznych”. A więc podobnie jak w 1968 roku w CSRS1, gdy ZSRR zmusił NRD, Polskę, Węgry i Bułgarię do wzięcia udziału w okupacji pod pozorem „międzynarodowej akcji”. Podpisane w roku 1955 porozumienie założycielskie Paktu Warszawskiego podkreślało „niezależność” i „suwerenność” każdego pojedynczego państwa oraz „niemieszanie się w ich wewnętrzne sprawy”. Ten artykuł został praktycznie unieważniony wraz z okupacją CSRS. To samo „prawo” zostało także wykorzystane przez radzieckich socjalimperialistów przeciwko rozwojowi Polski. W tym celu „Przyjaźń Polski z ZSRR” została w 1976 roku przez polskich rewizjonistów nawet wpisana w konstytucję – podobnie jak to miało miejsce w innych państwach członkowskich RWPG.
W celu przeciwdziałania walkom, a w szczególności walkom klasy robotniczej w zależnych od ZSRR mniejszych państwach RWPG, socjalimperialiści stosowali praktyki neokolonialne, posuwając się nawet do kontroli środków masowego przekazu.
„Godna odnotowania jest także użyteczna dla nas współpraca środków masowego przekazu – radia, telewizji i prasy”, raportował Breżniew na XXV Zjeździe KPZR. Instrukcja nakazująca cenzurę polskiej prasy podkreślała to, co miał w rzeczywistości na myśli Breżniew, gdy mówił o „użytecznej współpracy środków masowego przekazu”:
„W wiadomościach niedopuszczalne są krytyczne komentarze odnoszące się do RWPG, podważające celowość oraz podstawy gospodarczej współpracy socjalistycznych państw, które zdradzałyby istnienie różnicy zdań pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi i które zawierałyby krytykę tychże.”2
PZPR jako instrument politycznego ucisku Polski przez radziecki socjalimperializm
Przejęcie władzy przez Gomułkę zmieniło charakter PZPR ze sztabu bojowego klasy robotniczej w instrument walki służący do utrzymania władzy nowej burżuazji.
Gomułka w kolejnych latach okazał się wiernym sługą Chruszczowa. Odejście Gomułki nie zmieniło tego, że PZPR pozostał instrumentem politycznego podporządkowania się Polski radzieckiemu socjalimperializmowi.
Wytyczne KC PZPR VI Zjazdu Partii w 1971 roku głosiły:
„W dalszym ciągu będziemy wzmacniać sojusz Polski z ZSRR i jedność socjalistycznych państw. Jest to fundamentalna zasada naszej polityki. Nowym ważnym krokiem ku wzmocnieniu jedności socjalistycznych państw był XXIV Zjazd Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Ten zjazd podkreślił kluczową rolę ZSRR w socjalistycznej wspólnocie państwowej. (…) Partia będzie dążyła do tego, by wzmacniać zespół sojuszy obronnych Polski z innymi państwami Paktu Warszawskiego, a przede wszystkim do tego, by wzmacniać tradycyjną przyjaźń i braterstwo broni z ZSRR i jego armią.”3
11 maja 1973 roku Gierek został za to odznaczony przez Breżniewa orderem Lenina. W swoim konformistycznym podziękowaniu uznał „wzmocnienie sojuszu pomiędzy Polską a ZSRR” za „najważniejszą kwestię” KC PZPR.
Jakie podstawy miała ta bliska „przyjaźń” Gierka z Breżniewem? Gierek udzielił na to szczerej odpowiedzi:
„Wspólnota narodowych i klasowych interesów jest podstawą naszej przyjaźni.”4
Nie były to jednak interesy klasowe polskiej i radzieckiej klasy robotniczej, lecz interesy biurokratycznej burżuazji, która zawłaszczała sobie wypracowane przez pracujący lud bogactwo!
1Czechosłowacka Republika Socjalistyczna (CSRS) [przypis tłumacza]
2Archiv der Gegenwart 21707.
3Herausgegeben von der polnischen Interpress-Agentur nach dem in Trybuna Ludu veröffentlichten Text, S. 15. [od tłumacza: wydane przez polską Agencję Prasową Interpress za tekstem opublikowanym w Trybunie Ludu].
4E. Gierek, Ausgewählte Reden und Schriften.