Największa mobilizacja i koncentracja wojsk w Europie Wschodniej na przestrzeni ostatnich 30 lat, z udziałem różnych imperialistycznych supermocarstw i mocarstw wraz ze stosownymi sojusznikami, potwierdza historyczny okres wielkiej burzy i kataklizmu, w który wkracza historia świata.
Jankeski imperializm, jako jedyne hegemoniczne supermocarstwo, manewruje, aby ubiec atomowe supermocarstwo Rosję, jest to jedyny warunek zapewnienia i utrzymania jego hegemonii na świecie, która jest nie tylko kwestionowana, ale zagrożona przez zaawansowany stan rozkładu monopolistycznego kapitalizmu. Choć słaba gospodarczo, Rosja pozostaje militarnym supermocarstwem i wyprzedza inne mocarstwa imperialistyczne, takie jak Chiny, oraz kraje znajdujące się w strefie wpływów obu z nich.
Jankesi nie mogą dłużej utrzymywać swojej globalnej domeny bez neutralizacji zdolności reagowania na wojnę atomową rosyjskiego imperializmu. Do osiągnięcia tego celu wykorzystują wszystko, co w ich mocy: ich ogromna potęga militarna, która jest zbudowana na wielkiej bazie przemysłowej (przesuwającej się do bycia centrum kryzysu nadprodukcji), najnowocześniejszej technologii osiągniętej dzięki wyzyskowi własnego proletariatu i mas pracujących na świecie oraz wykorzystaniu najbardziej uciskanych narodów; z kolosalnego zadłużenia nakładanego na resztę świata, będąc właścicielem maszyny drukującej dolary oraz innymi formami i środkami charakterystycznymi dla systemu imperialistycznego, w którym ma hegemonię.
To jest tło wszystkich ostatnich punktów spornych, które poważnie grożą przekształceniem się w wojnę, w której dwa imperialistyczne supermocarstwa działają, mniej lub bardziej bezpośrednio i otwarcie, aby zdominować niektóre kraje, zwłaszcza te, które były częścią byłego socjal-imperialistycznego ZSRR. Głównym punktem spornym jest dziś Ukraina, choć prowokacje wobec Białorusi i Kazachstanu również nasiliły się.
Jankeski imperializm zmusza Ukrainę, już rozdartą wojną domową, do przystąpienia do NATO, tak jak to już narzuciły innym krajom Europy Wschodniej. I rzeczywiście, poprzez pro-jankeski lokajski reżim w kraju, prowokuje Rosję, zmuszając ją do przeprowadzenia pewnych działań w odpowiedzi, co z kolei służy do zmiany opinii publicznej na Ukrainie na korzyść „potrzeby” zachodniej koalicji. Jest to kluczowy element jankeskiej strategii, gdyż włączenie Ukrainy do NATO daje niezwykłą pozycję do wyrwania Rosji rozległego pasa terytorialnego niezbędnego do obrony wojskowej, a przede wszystkim do zainstalowania tam najbardziej zaawansowanych systemów obrony przeciwrakietowej.
W tym czasie wojska Jankesów i ich imperialistycznej koalicji stacjonują w różnych krajach Europy Wschodniej, podczas gdy rosyjski imperializm przeprowadza gigantyczną mobilizację swojej armii na granicy. W negocjacjach Jankesi domagają się od Rosji zaprzestania mobilizacji wojsk na granicy, a Rosjanie domagają się, by NATO zagwarantowało na piśmie, że nie będzie integrować nowych państw członkowskich w Europie Wschodniej, ani utrzymywać tam obecności wojskowej. Biorąc pod uwagę obiektywne warunki leżące u podstaw oświadczeń, oczywiste jest, że oba żądania są obecnie niemożliwe. Napięcie będzie dalej rosło, ale żadna ze stron nie jest zainteresowana wojną. Zmusi to obie strony do kompromisu w sprawie swoich celów.
Działającym od 20 lat planem jankeskiego imperializmu, poza stacjonowaniem wojsk na niektórych miejscach na Wschodzie, jest okrążenie Rosji antyrakietowym systemem obronnym, zdolnym do neutralizacji rosyjskiej potęgi atomowej. Od połowy lat 2000. Jankesi wraz z Unią Europejską, w zmowie, przesuwają na wschód instalacje swoich systemów obronnych na kontynencie.
Oto krótkie podsumowanie. W 2008 roku USA i UE, łamiąc porozumienie podpisane z Rosjanami w momencie rozpadu socjal-imperialistycznego ZSRR, otwarcie opowiadały się za natychmiastowym włączeniem Gruzji i Ukrainy do NATO. W 2003 roku Rosja zainstalowała system wystrzeliwania rakiet w pobliżu Polski i Litwy, w odpowiedzi na rozmieszczenie w Europie tarcz przeciwrakietowych Jankesów. Trzy lata później jankeski imperializm, poprzez NATO, zainstalował nowy system tarcz przeciw pociskom w Rumunii i innych krajach wschodnich, ale używając „obrony” przed Iranem jako uzasadnienia. Nałożyła imperialistyczne sankcje na Koreę Północną, wykorzystała retorykę Kim Dzong Una do uzasadnienia instalacji nowych tarcz antyrakietowych, tym razem na Pacyfiku, dokonując nadzwyczajnych postępów w okrążeniu Rosji; W tym samym roku przeprowadziła największe manewry wojenne od czasów „zimnej wojny”, przemierzając całą Europę i stacjonując w Polsce, kilkakrotnie wykorzystywanej jako bramy do wojny z Rosją w ubiegłym stuleciu.
Niektórzy twierdzą, że istnieje ryzyko trzeciej wojny światowej w krótkim czasie. Chociaż incydenty te mogą ją przyspieszyć, nie jest to główny trend w tym okresie. Jak analizował przewodniczący Mao w 1960 roku, nowa wojna światowa, choć nieunikniona, nastąpi tylko wtedy, gdy nie będzie innego sposobu na kontynuowanie podziału świata. Na razie spory między imperialistami będą z konieczności wyrażane jako najazdy i wojny imperialistów przeciwko uciskanym narodom, zaostrzając to, co jest główną sprzecznością tej epoki i dnia dzisiejszego.
Dowodzi to tego, co Wielki Sternik powiedział w tamtych dniach: nowy okres, od następnych 50 do 100 lat, w którym podstawowe sprzeczności naszych czasów zaostrzają się jak nigdy dotąd. Światem wstrząsa ogólny kryzys imperializmu, który znajduje się w zaawansowanym stanie rozkładu i koniecznego „wyrównania rachunków” wśród imperialistów. Światem wciąż wstrząsają wynikające z tego, wybuchy bunty mas. Niestabilność i ostry kryzys są prawem w tym okresie i to właśnie niestabilność i dotkliwy kryzys starego porządku są warunkami, które pozwalają na wielkie przemiany, pod warunkiem, że w różnych krajach istnieje siła proletariacka, która umie wykorzystywać takie sprzeczności i niestabilność na korzyść proletariatu i mas ludowych, wzmacniając w ten sposób światową rewolucję.