MLOA (Marksistowsko-Leninowska Organizacja Afganistanu), 27 kwietnia 2018
Dzisiejsza data (27 kwietnia 2018 r.) znakuje 40 lat od dnia prorosyjskiego wojskowego zamachu stanu z 1978 r. dokonanego przez rewizjonistycznych oficerów wojskowych L-DPA (Ludowo-Demokratycznej Partii Afganistanu), kierowanego przez socjal-imperialistyczne dyrektywy rosyjskiego KGB. W tych ostatnich czterech dekadach współczesnej historii Afganistanu są skumulowane imperialistyczna okupacja, agresja, wojna, zbrodnie, ucisk, więzienia, tortury, masakry, bombardowania, masowe groby, przymusowe wysiedlenia, przymusowe migracje, gwałty, ukamienowania i tak dalej. Te ohydne, wciąż powtarzające się zbrodnie sprzed 40 lat, po dziś dzień pozostają, wobec naszego kraju i jego ciemiężonych ludzi, bez żadnych pytań i kalkulacji.
Te bezprawne i celowe zbrodnie w ciągu czterdziestu lat były dokonywane w Afganistanie przez rosyjski socjal-imperializm, L-DPA, reakcję islamską, watażków, rodowitych technokratów, reakcyjne rządy oraz agresywnych imperialistów Stanów Zjednoczonych i NATO.
Kwietniowy wojskowy pucz reżimu L-DPA, dwukrotna militarna okupacja kraju, krwawe rządy islamskich reakcjonistów, kontynuacja agresywnej imperialistycznej wyniszczającej wojny, wraz ze wszystkimi jej niszczycielskimi konsekwencjami były wynikiem neokolonialnych interwencji, a następnie bezpośredniej militarnej agresji «radzieckiego» socjalimperializmu o charakterze ekspansjonistyczno-kolonialnym, później konkurencyjnego ruchu agresywnych imperialistów Stanów Zjednoczonych i NATO wraz z reakcyjnymi państwami w regionie, niedawnej zmiany w stosunkach imperialistycznych oraz równoważeniem się sił między tymi państwami i paktami wojskowymi w skali globalnej.
Krwawy wojskowy zamach stanu z 7 kwietnia 1978 r. po 20 miesiącach doprowadził do militarnej okupacji naszego kraju przez radziecką socjalimperialistyczną armię najeżdżającą nas 27 grudnia 1979 r. Ta okupacja Afganistanu przekształciła Afganistan w centralny punkt globalnych sprzeczności światowego imperializmu w środku zimnej wojny między dwoma imperialistycznymi blokami, które to sprzeczności nabrały bezprecedensowego rozmachu.
To wewnętrznie skłoniło do zawarcia masowego oporu o demokratycznym i rewolucyjnym charakterze przeciwko okupacji «Niedźwiedzia Polarnego» w Afganistanie.
Rosyjscy najeźdźcy po dekadzie okupacji, wojny, zabijania, zniszczenia, i represji ludu oraz rewolucyjnych i narodowych sił w naszym kraju, w wyniku wielkiego oporu całego narodu afgańskiego i skutków sprzeczności zachodnich imperialistów z imperium sowieckim, obrona Afganistanu powiodła się, a radzieccy najeźdźcy przyznali się do porażki. Jednak przy braku narodowej woli Afgańczyków, utorowali drogę zachodnim rywalom, którzy poparli islamską reakcję, a następnie zawalili filary imperium radzieckiego. Klęska okupacji rosyjskiej w Afganistanie, wraz z innymi czynnikami wewnętrznymi i zewnętrznymi, doprowadziła do upadku i zniszczenia imperium sowieckiego.
Oprócz masowych represji wobec naszego dzielnego ludu przez rosyjskich najeźdźców, miejscowi rewizjonistyczni zdrajcy z L-DPA również osłabiali rewolucyjno-narodowe siły naszego kraju. W tym samym czasie najemnicy Bractwa Muzułmańskiego, o przeważnie reakcyjnym charakterze, od samego początku wojny oporu, byli wspierani moralnie i materialnie przez zachodnich imperialistów, regionalne państwa reakcyjne i chińskich zdrajców; jeszcze bardziej represjonowali afgańskie siły rewolucyjne, postępowe i narodowe w całym kraju.
W rezultacie wojna afgańskiego narodowego oporu przeciwko rosyjskim najeźdźcom i ich lokajom została odwrócona i pozbawiona w połowie swej demokratycznej i rewolucyjnej treści oraz została spleciona z celami jednej strony «zimnej wojny».
Końcowym rezultatem klęski rosyjskich najeźdźców było zwycięstwo islamistycznych najemników i ich panów 28 kwietnia 1992 roku. Zwycięstwo to postawiło nasz kraj w pozycji półkolonialnej i rozpoczęło wojnę władzy, terroru, zniszczenia, masakry, rozlewu krwi, eksterminacji i dziesiątek innych przestępstw.
Ta anarchia i próżnia w miejscu władzy centralnej, w parze ze sprzecznościami interesów zewnętrznych mocarstw w momencie, gdy próżnia wytworzona w regionie po załamaniu się «Związku Radzieckiego» i jego państw satelickich, na krawędzi zmasowanej inwazji Zachodu na Wschód, doprowadziła do powstania kolejnej grupy islamskich najemników wspieranej przez zachodnich imperialistów oraz arabskie i niearabskie reakcyjne i ekspansjonistyczne państwa, zwane Ruchem Talibów i reżimem w Kabulu.
Talibowie, najemni mordercy słynący z okrucieństwa, zbrodni, ucisku, zniszczenia, wrogości wobec kobiet oraz przejawów kultury i wiedzy okazali się nie mniej zbrodniczy od ich islamskich braci mudżahedinów w postępowaniu wobec narodu afgańskiego i interesu narodowego naszego kraju.
Z wyżej wymienionych przyczyn i celów regionalnych, agresywne imperialistyczne USA i NATO, po incydencie terrorystycznym z 11 września 2001 r., najechały i zajęły nasz kraj, obalając 7 października 2001r. swój bezpośredni twór – przerażający i terrorystyczny rząd talibów.
Najeźdźcy następnie utworzyli rząd kolonialny z wojujących grup islamistycznych, pozostałości L-DPA, watażków, lokalnej mafii narkotykowej i technokratów z zachodu.
W rezultacie minęło siedemnaście lat, odkąd nasz ukochany Afganistan stał się państwem kolonialnym pod bezpośrednią kolonialną kontrolą okrutnych, wysysających krew imperialistów amerykańsko-natowskich. W tym czasie polityka i działania okupujących imperialistów i ich marionetkowego reżimu w Kabulu były politycznie i funkcjonalnie kolonialne, opresyjne, agresywne, grabieżcze i destrukcyjne. Była to agresywna wojna o kilka regionalnych celów gospodarczych, politycznych i wojskowych.
Obecna burzliwa, złożona, niestabilna, zagmatwana i niespokojna sytuacja tego kolonialnego kraju jest wynikiem trwającej okupacji wojskowej; rezultatem niedawnego zaostrzenia imperialistycznej sprzeczności między opartym na Waszyngtonie amerykańskim paktem NATO i opartym na Moskwie blokiem Chiny-Rosja, z ich sojuszniczymi reakcyjnymi państwami regionalnymi rywalizującymi w rozdartym wojną Afganistanie.
Obecnie w naszym kraju trwa inwazyjna, bezpośrednia i pośrednia rywalizacja amerykańskich imperialistów przeciwko innym imperialistycznym i reakcyjnym rywalom. Afganistan i Afgańczycy są przegranymi tej zbrodniczej, reakcyjnej i niesprawiedliwej wojny.
Obecne państwo kolonialne w Afganistanie jest jedną z konsekwencji rosyjskiej agresji i przejawów wrogości L-DPA wobec afgańskich sił narodowych, demokratycznych i rewolucyjnych, uderzenia w te siły i wzmocnienia reakcyjnych islamskich bojowników przez rosyjskich najeźdźców w Afganistanie.
Reakcyjne i najemne siły bojowników islamistycznych przetrwały dzięki braku postępowych narodowych sił, dzięki pomocy Rosjan, jak również dzięki wsparciu przez ich zachodnich imperialistycznych panów. Równocześnie służąc zachodnim najeźdźcom kolonialnym, islamiści przywracali w naszym kraju reakcyjne feudalne wartości w sferze politycznej, gospodarczej, kulturalnej i społecznej.
Pomimo trwającej cztery dekady wojny i zniszczenia, nie ma końca tej okupacyjnej i niesprawiedliwej wojny, uciskowi i zbrodniom w kolonialnym Afganistanie. W tej napiętej, burzliwej i krytycznej sytuacji naszego okupowanego i zniszczonego kraju cierpienia i nędza jego uciskanych ludzi są nie do opisania.
Wyzwolenie narodu i kraju z wielorakiej dominacji i ucisku ze strony imperializmu i reakcji zmaterializuje się tylko przez zbieżność, spójność i masową mobilizację, aby wziąć swój los w swoje ręce. Przygotowanie i wdrożenie form i środków masowej mobilizacji i walki ludowej na możliwych poziomach oraz rozwijanie ich w kierunku ostatecznego zwycięstwa nad okupacyjnym imperializmem i miejscową reakcją jest główną misją rewolucyjnej awangardy proletariatu i mas uciskanych, narodowych i demokratycznych sił naszego kraju, wspieranych na arenie międzynarodowej przez rewolucyjne, antyimperialistyczne i demokratyczne siły oraz uciskane masy świata.
Śmierć imperializmowi i reakcji!
Niech żyje jedność ludzi przeciwko imperializmowi i reakcji!
Marksistowsko-Leninowska Organizacja Afganistanu (MLOA)
27 kwietnia 2018 r.
oryginał tekstu: https://www.icor.info/2018-1/four-decades-of-occupation-oppression-and-crime-in-afghanistan
Komentarz redakcji IKM-CMAP
Sierpień 2021 jest czasem porażki imperializmu NATOwskiego w Afganistanie. Jest to powtórka z porażki imperialistów w Somalii. Po raz kolejny okazało się, że imperializm w starej formie – w formie tworzenia figuranckiego skorumpowanego rządu stanowiącego republikę kompradorów połączonego z okupacją wojskową i koncesjami na zajęcie i eksport złóż surowców – nie może mieć charakteru długotrwałego. Zbrojeni przez jankesów watażkowie masowo zdradzają sprawę skorumpowanej republiki i przechodzą na usługi Talibanu. Po tylu latach przemocy NATOwska interwencja jest odpowiedzialna za ćwierć miliona zabitych i kolejne ćwierć miliona uchodźców.
Ten szybki krach w pełni zdemaskował imperialistyczne kłamstwo, że 20 lat okupacji było jakąś formą «wyzwolenia» lub «budowy demokracji», była to jedynie budowa fortun amerykańskich karteli i trustów, w szczególności z kompleksu militarno-przemysłowego. Figurancki charakter ropociągowej republiki został w pełni potwierdzony kiedy w wyborczej farsie w 2001 wygrał lobbysta kartelu Unocal Karzai.
Wojna kosztowała USA wiele miliardów dolarów i tysiące martwych obywateli. Od lat USA negocjowało z Talibami w Katarze przeprowadzenie swojej ucieczki z regionu. We wrześniu ubiegłego roku Trump te negocjacje doprowadził do porozumienia o wycofaniu (prawie) wszystkich imperialistycznych wojsk z kraju.
Afganistan znajduje się na skrzyżowaniu sfer interesów wielu nowo-imperialistycznych państw: Rosji, Chin, Iranu, Indii. Coraz więcej mówi się o ingerowaniu Pakistanu – bliskiego sojusznika Chin w sprawy wewnętrzne Afganistanu. Taliban to ruch reakcyjny, to prawda, ale niezależnie od nadbudowy ideologicznej fakty ekonomiczne są bezwzględne. Afganistan pozostanie kolonią, chociaż niekoniecznie w starym stylu. Obecnie powstaje antytalibski ruch oporu gromadzący przedstawicieli tzw. klasy średniej, pro-amerykańskich kompradorów i aparatczyków przegniłej republiki.
Afganistan to kraj, który mimo ogromnych zapasów surowca należy do najbiedniejszych na świecie.
Z czego to wynika? Wbrew pozorom mało jest na świecie krajów biednych. Większość ma złoża zasobów, a takie jak Kongo, Afganistan, czy Kolumbia są szczególnie zamożne. Ubóstwo mas pracujących tych krajów nie jest wynikiem warunków naturalnych, jest rezultatem wyzysku. Tego, że na ciele społeczeństw wyrosła klasa burżuazji kompradorskiej która żyje z wywozu zysków do krajów imperialistycznych i organizowania pałką i nahajem lokalnej siły roboczej. Polska też jest takim krajem, choć w mniejszym stopniu ze względu na działalność słabszej, ale jednocześnie agresywniejszej w nadbudowie burżuazji narodowej.
W najlepszym interesie najszerszych mas pracujących krajów kolonialnych i zależnych jest rewolucja socjalna.
Robotnicy, chłopi i szerokie masy Afganistanu nadal walczą o wyzwolenie narodowe i społeczne. Warunki w Afganistanie są żyznym gruntem dla proletariackich rewolucjonistów, którzy mogą się wyłonić i zapewnić polityczne przywództwo w walce narodu afgańskiego o rewolucyjne zmiany.
W tych ciężkich warunkach redakcja IKM-CMAP przesyła wyrazy komunistycznej solidarności z robotnikami i chłopami Afganistanu, z postępową inteligencją, z komunistami Afganistanu, z Marksistowsko-leninowską Organizacją Afganistanu, Komunistyczną Partią Maoistów Afganistanu i innymi organizacjami postępowo-demokratycznymi.