Filipińska klasa robotnicza dołącza do chińskiego proletariatu i ludu, upamiętniając 100-lecie niegdyś wielkiej i poprawnej Komunistycznej Partii Chin (KPCh), potwierdzając nasze przywiązanie do marksizmu-leninizmu-maoizmu i konieczność prowadzenia rewolucji socjalistycznej w celu położenia kresu wszelkim formom wyzysku i ucisku oraz odrzucenie współczesnego rewizjonizmu i przywrócenia kapitalizmu w Chinach.
Przy okazji stulecia KPCh, przypominamy zwycięstwa KPCh w rewolucji nowodemokratycznej i socjalistycznej do 1976 roku pod przewodnictwem Mao Zedonga i obnażamy surowe warunki robotników i chłopów, ponieważ kierownictwo KPCh zostało przejęte przez współczesnych rewizjonistów, którzy przekształcili KPCh w partię wielkiej burżuazji i kapitalistów państwowo–monopolistycznych.
100-letnia historia KPCh może być zasadniczo podzielona na dwie części: od jej powstania w latach 1921-1976; i od 1976 r.
W ciągu pierwszych 55 lat KPCh wytyczyła właściwą ścieżkę rewolucji nowodemokratycznej, przewodziła klasie robotniczej, budowała sojusz robotniczo-chłopski i zjednoczyła naród chiński, prowadziła długotrwałą wojnę ludową i z powodzeniem doprowadziła Chińczyków do zwycięstwa w 1949 roku, w którym Chiny osiągnęły wyzwolenie od imperialistycznej dominacji i obaliły półkolonialne i półfeudalne państwo obszarników i wielkich burżuazyjnych kompradorów.
Prawidłowa KPCh ustanowiła demokratyczny rząd ludu pod przywództwem proletariackim, zakończył reformę rolną w ciągu około pięciu lat. Krok po kroku dokonała socjalistycznej transformacji rolnictwa poprzez kolektywizację i utworzenie komun ludowych, w których grunty były objęte zbiorową własnością, a nadwyżka wartości była wspólnie zarządzana w celu inwestowania w kompleksowy rozwój gospodarczy i zapewnienia potrzeb społecznych obywateli.
Począwszy od końca 1950 roku, KPCh przystąpiła od podstawowej socjalizacji gospodarki i doprowadziła Chińczyków do wzmocnienia podstawy przemysłowej kraju i wyeliminowania bezrobocia. W Wielkim Skoku Naprzód, centrale państwowe prowadziły budowanie przemysłu ciężkiego, podczas gdy lekka produkcja przemysłowa została założona dzięki zdecentralizowanym wysiłkom regionalnych organów państwowych i gmin. Masy chłopskie działały w swoich milionach jako gigantyczna maszyna rzeźbiącą i zmieniającą oblicze chińskiej wsi oraz podnosząc produkcję poprzez wspólną pracę w połączeniu z nauką i innowacjami technologicznymi. Poziom życia ludzi wzrósł wraz z rozszerzeniem dostępu do służby zdrowia, edukacji, usług społecznych i gospodarczych, przezwyciężając choroby, niedożywienie i analfabetyzm. Do 1970 roku Chiny osiągnęły bezprecedensowy postęp w przemyśle i produkcji, produkcji maszyn i innych dóbr inwestycyjnych, a także dóbr konsumpcyjnych dla ludzi.
Przez cały okres budowy socjalizmu, KPCh podjęła się socjalistycznej edukacji i rewolucji kulturalnej w celu dalszego podniesienia świadomości klasowej robotników i rozszerzenia demokracji w celu przekształcenia stosunków produkcji, zwiększenia produkcji i zrewolucjonizowania nadbudowy, zwłaszcza podczas Wielkiej Proletariackiej Rewolucji Kulturalnej (WPRK). Pracownicy zostali zmobilizowani do wspólnego działania i poprawy pracy w fabrykach poprzez rewolucyjne komitety łączące kadry partyjne, organizacje masowe i ekspertów technicznych.
Partia prowadziła kampanie mające na celu wyeliminowanie biurokratycznej korupcji i marnotrawstwa poprzez podniesienie socjalistycznej determinacji i czujności pracowników oraz zaangażowanie ich w sprawy państwa. Dzięki integracji z przemysłem i rolnictwem, nauka i edukacja osiągnęły istotne przełomy w dziedzinie badań naukowych i innowacji w celu zwiększenia produkcji. Opracowano i promowano nową kulturę rewolucyjną wychwalającą heroizm ludu. Pod przewodnictwem przewodniczącego Mao, KPCh i naród chiński wzmocniły i skonsolidowały dyktaturę proletariatu i walczyły ciężko przeciwko współczesnemu rewizjonizmowi próbującemu obalić zwycięstwa proletariatu i ludu. Promowała proletariacki internacjonalizm i rozszerzyła poparcie dla antyimperialistycznych walk na całym świecie.
Przez dziesięć lat od 1966 roku chiński proletariat i lud prowadziły Wielką Proletariacką Rewolucję Kulturalną w energicznej walce o przemożenie prób współczesnych rewizjonistów, aby przejąć przywództwo nad KPCh i podważyć zwycięstwa rewolucji socjalistycznej. Słuszną okazała się teoria Mao o ciągłej rewolucji pod dyktaturą proletariacką, prowadzącą rewolucję kulturalną w celu zwalczenia współczesnego rewizjonizmu, konsolidacji i rozwoju socjalizmu oraz zapobieganiu przywróceniu kapitalizmu.
Współcześni rewizjoniści pod wodzą Denga Xiaopinga wykorzystali słabości i niedociągnięcia WPRK, dzieląc lewicę i łącząc się z centrystami, aby przeprowadzić kontrrewolucyjny zamach stanu po śmierci Mao w 1976 roku. Przeprowadzili aresztowania i uwięzienia lub zabójstwa zwolenników maoizmu i WPRK. Kluczowi przywódcy współczesnego rewizjonizmu, w tym Liu Shaoqi, zostali zrehabilitowani i umieszczeni na kluczowych stanowiskach. Od 1976 r. KPCh degeneruje się i zostaje całkowicie przekształcona i zdominowana przez kapitalistów państwowych i ich prywatno-kapitalistycznych współpracowników.
Pod pozorem budowania «socjalizmu z chińską charakterystyką», współcześni rewizjoniści rozwiązali komuny ludowe i kolektywy rolnicze, zmuszając większość chłopów do walki o siebie w swoich małych, indywidualnych gospodarstwach, co doprowadziło do utraty ziemi, masowego głodu i ubóstwa.
W imię efektywności, pracownicy zostali pozbawieni uprawnień i zmuszeni do powrotu do niewolnictwa i do bycia zwykłymi trybami w kapitalistycznych maszynach. Podejmowanie decyzji dotyczących prowadzenia państwowej fabryki stało się wyłączną prerogatywą «kadry» i menedżerów, którzy skorzystali z prawa do zwalniania pracowników, nakładania grzywien lub udzielania premii. Chińscy pracownicy są w rygorze o ciężkich warunkach dyscypliny fabrycznej, gdzie nie wolno im organizować prawdziwych związków zawodowych ani nie wolno przeprowadzać strajków.
Dyktatura proletariatu została zdemontowana i zastąpiona dyktaturą burżuazji monopolistyczno-państwowej. Kapitaliści państwowi, zarówno biurokraci rządowi, jak i wysokie osoby funkcyjne KPCh, przejęli majątek społeczny stworzony w okresie socjalistycznej budowy i wykorzystali to jako kapitał do akumulacji kapitału prywatnego. Współpracowali z amerykańskimi imperialistami i innymi zagranicznymi kapitalistami monopolistycznymi, aby zdusić chińskich pracowników niezwykle niskimi płacami i okropnymi formami wyzysku w fabrycznych liniach montażowych w strefach przetwarzania eksportowego, karmiąc gigantyczne kapitalistyczne korporacje państwowe, rozszerzając kapitalistyczną gospodarkę, rozwijając technologię i środki produkcji oraz powodując nasilenie się globalnego kryzysu kapitalistycznej nadprodukcji.
Od czasu kontrrewolucyjnego zamachu stanu w 1976 r. wszyscy członkowie KPCh, którzy poparli WPRK i proletariacko-socjalistyczną linię towarzysza Mao, zostali usunięci z KPCh. Zwolennicy największych rewizjonistów i «kapitalistycznodrogowców» Liu i Denga uzurpowali sobie przywództwo na każdym poziomie. Od 1978 r. kapitaliści państwowi i prywatni mogą zostawać kadrami i członkami KPCh. Jest więc tylko kwestią czasu, że monopolistyczna burżuazja w Chinach wyrzuci komunistyczną flagę i porzuci socjalistyczne i komunistyczne pozory, zwłaszcza gdy prawdziwi komuniści odzyskają właściwe przywództwo i uzyskają poparcie proletariatu i ludu.
Monopoliści na czele korporacji państwowych i uprzywilejowanych prywatnych korporacji nadal gromadzą większe i większe bogactwo w zmowie z wielkimi kapitalistami zagranicznymi. Z 388 w zeszłym roku, obecnie jest 626 chińskich miliarderów mających razem 2,5 biliona dolarów, czym zbliżają się do Stanów Zjednoczonych z 724. Z 2000 największych korporacji na świecie, 291 jest chińskich, ustępują tylko Stanom Zjednoczonym z ich 591 i mają więcej niż Japonia. Największe chińskie banki (Industrial and Commercial Bank of China, China Construction Bank, Agricultural Bank of China i Bank of China) są największymi korporacjami na świecie pod względem aktywów.
Burżuazja monopolu państwowego rozszerzyła chińską gospodarkę ze szkodą dla robotników i chłopów. Istnieje ogromne bezrobocie wśród pracowników i wysiedlenia gospodarcze chłopów ze wsi. Miejskie slumsy ogromnie się rozwinęły. Edukacja, opieka zdrowotna i usługi społeczne są coraz bardziej prywatyzowane.
KPCh porzuciła międzynarodowy proletariat. Zamiast tego zajmuje się obecnie eksportem kapitału, międzynarodowej lichwy i pułapek zadłużenia dla krajów słabo rozwiniętych oraz ekspansją międzynarodowych sfer inwestycji i wpływów, rozmieszczeniem sił zbrojnych za granicą i agresją zbrojną poza swoim terytorium. Wykorzystuje kapitał finansowy do wywierania wpływu na politykę gospodarczą i kontrolę zasobów mniejszych krajów oraz kierowania nim. Depcze filipińską suwerenność poprzez budowę sztucznych wysp na wodach terytorialnych i w wyłącznej strefie ekonomicznej kraju do budowy obiektów wojskowych i roszczenia sobie zasobów morskich i mineralnych.
Krytyka Mao pod adresem ZSRR pod koniec lat 50. jako socjal-imperialistycznego – socjalistycznego w słowach, imperialistycznego w czynach – może być teraz stosowana do Chin i samej KPCh. Pomimo retoryki «socjalizmu», Chiny stały się bezczelną imperialistyczną potęgą mającą na celu narzucenie swoich ultranarodowych celów mniejszym i słabszym krajom, wykorzystując tanią siłę roboczą i grabież ich surowców, aby wyżywić swoją gigantyczną maszynę przemysłową i gromadzić superprofity. Są zaangażowane w rywalizację z USA w dążeniu do podziału świata na swoją korzyść.
Na całym świecie robotnicy i narody prowadzą różne formy walki pośród nierozwiązywalnego kryzysu globalnego systemu kapitalistycznego. Proletariackie siły rewolucyjne są zawsze zdeterminowane, aby budować partie komunistyczne jako zaawansowane oddziały proletariatu w celu zapewnienia przywództwa w nadchodzącej nowej erze globalnego odrodzenia się rewolucji socjalistycznych i nowodemokratycznych.
Podobnie jak w innych częściach świata, warunki w Chinach są zawsze korzystne, aby wzbudzić chińskich robotników i chłopów do prowadzenia rewolucyjnych walk. Chińscy proletariaccy rewolucjoniści są zobowiązani do przywrócenia lub zbudowania nowej partii komunistycznej opartej na marksizmie-leninizmie-maoizmie i poprowadzenia chińskiej klasy robotniczej i przywrócenia ludu na ścieżkę rewolucji socjalistycznej i proletariackiego internacjonalizmu.
Upamiętnijmy stulecie niegdyś wielkiej Komunistycznej Partii Chin!
Przypomnijmy sobie rewolucyjne czyny KPCh i potępmy jej zwrot na nowoczesny rewizjonizm i przywrócenie kapitalizmu!
Wzmocnijmy partie komunistyczne i doprowadźmy do odrodzenia się rewolucji socjalistycznej i nowej demokracji!
Niech żyje proletariat i uciskane ludy!
Niech żyje marksizm-leninizm-maoizm!
Śmierć imperializmowi!
Niech żyje proletariacki internacjonalizm!