Dokument Ratyfikowany przez Kongres Powtórnego Ustanowienia Komunistycznej Partii Filipin
1968
1. Myśl Mao Zedonga jest naszym przewodnikiem do samokrytyki i odbudowy partii
Myśl Mao Zedonga jest najwyższym osiągnięciem marksizmu-leninizmu w obecnej epoce światowej, w której zbliża się upadek imperializmu i światowy triumf socjalizmu. Prawdziwa proletariacka partia rewolucyjna musi w obecnej epoce nieustannie dążyć do integracji myśli Mao Zedonga z praktyką rewolucyjną w celu osiągnięcia pełnego zwycięstwa.
Myśl Mao Zedonga jest najwyższym przewodnikiem w analizowaniu i podsumowywaniu doświadczeń Komunistycznej Partii Filipin. Nasza Partia od samego początku przywiązana była do teorii marksistowsko-leninowskiej i jej twórczego zastosowania do konkretnych warunków panujących na Filipinach w walce z imperializmem amerykańskim, feudalizmem i biurokratycznym kapitalizmem. Korzystając ze stałego postępu teorii i praktyki międzynarodowego ruchu komunistycznego, nasza Partia konsekwentnie angażuje się w teorię i praktykę myśli Mao Zedonga, która jest obecnie najwyższym osiągnięciem marksizmu-leninizmu.
Znajdujemy się na etapie historii świata i międzynarodowego ruchu komunistycznego, na którym wszystkie partie i kadry o marksistowsko-leninowskim nastawieniu ponownie analizują swoje doświadczenia zgodnie z myślą Mao Zedonga. Partie komunistyczne, takie jak Komunistyczna Partia Filipin, które jak dotąd nie ustanowiły proletariackiej władzy rewolucyjnej, stają przed pytaniem, czy kontynuować myśl Mao Zedonga, czy też nie. To pilne pytanie zaostrza się w związku z pojawieniem się nowoczesnego rewizjonizmu i jego ogólnoświatową kampanią.
Myśl Mao Zedonga wyznacza linię demarkacyjną oddzielającą rewolucjonistów proletariackich od fałszywych pretendentów do miana rewolucjonistów w tym okresie wielkich wstrząsów, wielkich podziałów i wielkiej reorganizacji sił politycznych. Myśl Mao Zedonga kieruje obecnie wszystkimi proletariackimi ruchami rewolucyjnymi, które zadają śmiertelne ciosy imperializmowi amerykańskiemu, współczesnemu rewizjonizmowi i wszelkiej reakcji. Ciągłe niepowodzenia starych partii, które nie kierują się myślą Mao Zedonga, dowodzą jedynie, że bez jej przewodnictwa i wiernego stosowania rewolucja nie może być zwarta i udana. Doświadczenia partii rewizjonistycznych na całym świecie stanowią aż nadto wystarczający dowód. Historia naszej własnej Partii naznaczona jest niepowodzeniami wynikającymi z poważnych błędów i słabości, które należy teraz naprawić zgodnie z myślą Mao Zedonga.
Ponieważ współczesny rewizjonizm jest wspierany i szerzony przez nowoczesną rewizjonistyczną klikę z siedzibą w Związku Radzieckim, wszyscy proletariaccy rewolucjoniści są zmuszeni do wyrażania się i działania zgodnie z myślą Mao Zedonga, która jest szczytowym osiągnięciem marksizmu-leninizmu w tej epoce światowej. Dzięki myśli Mao Zedonga czyni się obecnie dwa kroki naprzód. Pod bezpośrednim przywództwem Przewodniczącego Mao, Chińska Republika Ludowa stała się centralną bazą światowej rewolucji. Jest ona środkiem ciężkości światowej wsi otaczającej miasta świata.
Na Filipinach, które nie wyzwoliły się jeszcze z amerykańskiego imperializmu i feudalizmu, prądy rewizjonistyczne z pewnością będą się rozwijać tak jak obecnie. Nurty oportunizmu, których źródłem jest miejscowa drobnomieszczaństwo i burżuazja, stanowią podstawę do narzucenia nowoczesnego rewizjonizmu z jego światowego centrum w Moskwie. Jeśli współczesny rewizjonizm nie zostanie skutecznie zwalczony za pomocą poprawnej teorii i praktyki, to w społeczeństwie filipińskim może się utrzymać imperializm amerykański, rodzimy feudalizm i biurokratyczny kapitalizm.
2. Podsumowanie naszego doświadczenia i wyciągnięcie rewolucyjnych wniosków
Naszym pilnym zadaniem jest przeanalizowanie i podsumowanie naszych doświadczeń jako Partii. Jedynym powodem tej analizy i podsumowania jest potrzeba wyciągnięcia rewolucyjnych wniosków, zidentyfikowania błędów i słabości, aby umożliwić nam ich naprawienie, wzmocnienie się i odbudowę rewolucyjnej partii proletariackiej, która kieruje się Myślą Mao Zedonga.
Kiedy krytykujemy błędy i słabości, jest to «uczenie się na błędach przeszłości, aby uniknąć przyszłych» oraz «leczenie choroby, aby ratować pacjenta». W naukowym duchu marksizmu-leninizmu krytykujemy po to, aby odbudować Partię na mocniejszych fundamentach i zbudować siłę rewolucyjną. Jako zalążek dyktatury proletariackiej Komunistyczna Partia Filipin musi skonsolidować się poprzez proces rektyfikacji.
Nasza Partia istnieje od 38 lat, a mimo to nie zdobyła władzy rewolucyjnej. Porażki, jakie poniosła, powinny zostać jasno przeanalizowane zgodnie z myślą Mao Zedonga, aby umożliwić dzisiejszym rewolucjonistom proletariackim właściwe działanie.
W niniejszym dokumencie można przedstawić jedynie ogólny zarys historii Partii, mając na celu ukazanie jej dialektycznego rozwoju. W tym podsumowaniu nie da się zawrzeć wszystkich szczegółów, które mogą być dostępne. Powinno to być przedmiotem dalszych dyskusji wśród kadr Partii. Jednakże nasi zaufani towarzysze, starzy i nowi, już w ciągu ostatnich trzech lat zaangażowali się w gruntowne dyskusje dotyczące problemów Partii.
Na wstępie należy zaznaczyć, że w naszym podsumowaniu na pierwszy plan wysuwa się sprawa trzech głównych broni rewolucji filipińskiej. Są to: budowa partii marksistowsko-leninowskiej, walka zbrojna i zjednoczony front narodowy.
W naszym podsumowaniu zajmiemy się również dziedzinami ideologii, polityki, wojskowości i organizacji. W istocie główny trzon tej dyskusji podzielony jest na te cztery aspekty. Zanim jednak zajmiemy się tymi zagadnieniami, prześledźmy pokrótce historię Komunistycznej Partii Filipin.
3. Krótki rys historyczny
A. Założenie Partii i jej delegalizacja
Narodowy ruch demokratyczny na Filipinach wkroczył w nowy etap, kiedy 7 listopada 1930 r. w Manili powstała Komunistyczna Partia Filipin. Założenie Partii oznaczało, że filipińska klasa robotnicza poczyniła postępy ideologiczne, polityczne i organizacyjne i zaczęła dążyć do objęcia klasowego przywództwa w filipińskiej rewolucji. W ten sposób era nowego ruchu demokratycznego rozpoczęła się wraz z powstaniem partii klasy robotniczej zaangażowanej w integrację teorii marksistowskiej i leninowskiej z praktyką filipińską.
Jako nowo powstała partia klasy robotniczej, Komunistyczna Partia Filipin od razu znalazła swoją siedzibę w mieście wśród najbardziej zaawansowanych robotników, reprezentowanych przez Crisanto Evangelistę. Bez dostatecznego uwzględnienia i zabezpieczenia przed opresyjnym i przymusowym charakterem imperialistycznego reżimu USA i krajowych klas rządzących, partia została publicznie powołana do życia w 13. rocznicę rewolucji październikowej. W krótkim czasie, 1 maja 1931 r. i później, reakcyjne władze podjęły działania represyjne przeciwko Partii. Kadra i członkowie Partii zostali aresztowani i uwięzieni. Zdelegalizowano organizacje masowe działające pod kierownictwem Partii. W 1932 r. Sąd Najwyższy formalnie zdelegalizował Partię i jej organizacje masowe, a ich czołowych członków skazał na kary więzienia.
W czasie, gdy pierwsza linia przywódców partyjnych została obezwładniona, nie powstała jeszcze wiarygodna druga linia przywódców partyjnych, którzy mogliby kontynuować pracę partii. Niemniej jednak już w 1935 roku pojawiły się osoby, które założyły marksistowskie grupy edukacyjne wśród drobnej burżuazji w Manili. Niektórzy z nich zdobywali wykształcenie polityczne pod przywództwem browderowskich1 prawicowych oportunistów.
W okresie, gdy Komunistyczna Partia Filipin była zdelegalizowana, Partia Socjalistyczna pod przewodnictwem Pedra Abada Santosa budowała swoją siłę na bazie luźnej masowej organizacji chłopów i robotników rolnych w środkowym Luzonie.
B. Połączenie Partii Komunistycznej z Partią Socjalistyczną
Komunistyczna Partia Filipin i Partia Socjalistyczna połączyły się 7 listopada 1938 r., po tym jak przywódcy tej pierwszej zostali warunkowo ułaskawieni przez rząd Wspólnoty Filipin zgodnie z polityką antyfaszystowskiego Frontu Ludowego. Do połączenia doszło dzięki pomocy Jamesa Allena, przedstawiciela Komunistycznej Partii USA. W tym okresie Komunistyczna Partia Filipin nadal była blisko związana z kierownictwem browderowców z Komunistycznej Partii USA.
Otwarte kierownictwo wybrane na kongresie połączeniowym reprezentowali Crisanto Evangelista jako przewodniczący, Pedro Abad Santos jako wiceprzewodniczący i Guillermo Capadocia jako sekretarz generalny.
Tajną drugą linię kierowniczą reprezentował Vicente Lava, który poświęcał się głównie pracy w Biurze Nauki, a jego działalność polityczna ograniczała się do kierowania niewielką organizacją drobnomieszczańską o charakterze postępowym – Ligą Obrony Demokracji. Lava uosabiał członków Partii o drobnomieszczańskim pochodzeniu, którzy znajdowali się pod wpływem prawicowego, oportunistycznego, browderowskiego kierownictwa Komunistycznej Partii USA. Inni członkowie tajnej drugiej linii kierowniczej to ci, którzy odnieśli ograniczone sukcesy w miejskiej pracy partyjnej, zwłaszcza wśród drobnomieszczaństwa, w okresie, gdy Partia była zdelegalizowana.
Partia Komunistyczna (połączenie Partii Komunistycznej i Partii Socjalistycznej) pod kierownictwem Evangelisty ciężko pracowała na rzecz miejskiego ruchu antyfaszystowskiego, który opowiadał się za bojkotem towarów japońskich i tworzeniem «batalionów pracy» pod auspicjami zjednoczonego frontu pracy: Collective Labor Movement, przy współpracy z rządem Wspólnoty. Pracę polityczną wśród drobnej burżuazji miejskiej prowadził Vicente Lava. Z pomocą komunistycznych kadr dawni przywódcy socjalistyczni próbowali podnieść świadomość polityczną chłopów na środkowym Luzonie, ale miało to jedynie drugorzędne znaczenie. Główna część pracy partyjnej była wykonywana w mieście przez partię o charakterze miejskim i zorientowaną na miasto.
C. Partia podczas japońskiej okupacji
Kiedy japońscy najeźdźcy zajęli Manilę w styczniu 1942 r., kierownictwo Partii nie podjęło żadnych kroków w celu opuszczenia miasta w sposób zorganizowany, tak że wkrótce potem pierwsza linia kierownictwa została łatwo aresztowana przez japońskich faszystów. Druga linia kierownicza i rzesze członków Partii, którzy również byli skoncentrowani w mieście, spontanicznie uciekli na wieś w różnych kierunkach. Niemniej jednak większość członków Partii uciekła do różnych miast na Centralnym Luzonie, ale bez koordynacji.
6 lutego 1942 r. odbyła się konferencja Prezydium Centralnego Luzonu, na której omówiono politykę Partii w obliczu tej trudnej sytuacji. To właśnie na tej konferencji podjęto decyzję o zorganizowaniu armii partyzanckiej i sformalizowano awans drugiej linii kierowniczej na stanowisko kierownictwa centralnego. Vicente Lava, który został sekretarzem generalnym, został wybrany zaocznie, ponieważ uciekł do prowincji Rizal. Ponad miesiąc później, 29 marca, w Barrio San Lorenzo w Cabiao w stanie Nueva Ecija utworzono Hukbalahap (Hukbo ng Bayan Laban sa Hapon), czyli Ludową Armię Antyjapońską.
W międzyczasie dwaj główni przywódcy Partii, którzy zostali aresztowani, Abad Santos i Capadocia, zgodzili się współpracować z Japończykami w przekonywaniu członków Partii do zaniechania oporu. Pierwszy z nich został jednak ubezwłasnowolniony przez chorobę, a drugi został aresztowany przez Partię, gdy próbował wprowadzić w życie swój kompromis. Później jednak Capadocia został poddany reedukacji przez Partię.
Siedziba partii i wojska znajdowała się w rejonie góry Arayat. W 1943 r. Japończycy przeprowadzili tzw. nalot marcowy, w wyniku którego schwytali wielu czołowych członków partii.
W czasie obławy ludność zamieszkująca okolice góry Arayat rozproszyła się i próbowała przedostać się małymi grupami, co doprowadziło do schwytania wielu czołowych kadr i członków partii. Próbując zminimalizować straty spowodowane ofensywą wroga, dowództwo Vicente Lava przyjęło politykę «odwrotu w celu obrony».
Polityka «odwrotu do obrony» oznaczała rozbicie wszystkich «szwadronów» Hukbalahap (o sile kompanii) i innych jednostek o sile plutonu na niewielkie oddziały liczące od trzech do pięciu bojowników. Propagowało to taktyczną bierność i bezradność wobec wroga. Wpisywało się to w politykę «lie-low» USAFFE.
Dopiero na konferencji w Bagumbali pod koniec września 1944 r., kiedy Partia uznała politykę «odwrotu w obronie» za błędną, przegrupowano «szwadrony» Hukbalahap, aby podjęły ofensywę przeciwko wrogowi. Po przyjęciu i wdrożeniu polityki aktywnego oporu siła ludowych sił zbrojnych wzrosła skokowo. W tym samym czasie lotnictwo amerykańskie rozpoczęło bombardowanie Filipin, przygotowując się do masowego desantu imperialistycznych sił zbrojnych USA.
Chociaż polityka «odwrotu w obronie» została skorygowana, a Vicente Lava został zdegradowany z funkcji sekretarza generalnego, zachował swoje członkostwo w Komitecie Centralnym, aby wraz z innymi promować linię prawicowego oportunizmu. Na konferencji w Bagumbali postanowiono przygotować utworzenie Sojuszu Demokratycznego do walki parlamentarnej po powrocie imperializmu amerykańskiego i rządu Wspólnoty.
D. Partia w obliczu powrotu amerykańskiego imperializmu
To właśnie w trakcie prowadzenia wojny ludowej podczas okupacji japońskiej Komunistyczna Partia Filipin zdobyła na niektórych obszarach rzeczywistą władzę polityczną, udowadniając w ten sposób wspaniałą tezę Towarzysza Mao Zedonga, że «władza polityczna wyrasta z lufy karabinu».
Niemniej jednak zajęto błędne stanowisko w odniesieniu do centralnej kwestii utrzymania zbrojnej władzy ludu w obliczu powrotu imperializmu amerykańskiego i towarzyszącego mu przywrócenia obszarnictwa na tych obszarach, gdzie ludność doszła zbrojnie do władzy. Członkowie Partii i masy ich zwolenników nie widzieli jeszcze agresywnego charakteru imperializmu amerykańskiego. Nie zmobilizowano również uzbrojonego chłopstwa pod przywództwem Partii, które miało być główną siłą, w oparciu o nowy demokratyczny etap rewolucji filipińskiej. Na terenach, gdzie kierownictwo Partii zostało ustanowione, antynarodowe i antydemokratyczne powiązania między imperializmem amerykańskim a feudalizmem nie zostały zdemaskowane i potępione dla dobra ludu.
Poza brakami w mobilizacji ideologicznej i uchwyceniu linii mas w odniesieniu do imperializmu amerykańskiego i rewolucji agrarnej, Komunistyczna Partia Filipin nie zdołała stworzyć organizacji partyjnej i sił zbrojnych o zasięgu ogólnokrajowym, nawet gdy rozwijała swoje główne siły w środkowym Luzonie. Poza nim jednostki partyjne i zbrojne powstawały na znacznie mniejszą skalę, pod koniec wojny, na południu Tagalogu.
Pod koniec II wojny światowej kierownictwo Partii postanowiło przenieść swoją siedzibę i centrum działalności politycznej ze wsi do miasta. Opierając się na słowach amerykańskich agentów wojskowych, przywódcy Partii przyjęli prawicową linię, że główna forma walki zmieniła się w formę parlamentarną, że ludzie są zmęczeni wojną, że mogą uczestniczyć w burżuazyjnych wyborach w warunkach «demokratycznego pokoju». W związku z tym centralne organy i gazety Komunistycznej Partii Filipin zostały przeniesione do miasta.
Na wsi utworzono Ligę Weteranów Huk i Pambansang Kaisahan ng Magbubukid (Narodowy Związek Chłopski) jako legalne organizacje masowe, które miały zastąpić Hukbalahap i BUDC (Zjednoczony Korpus Obrony Barrio). W mieście utworzono Kongres Organizacji Robotniczych i inne organizacje miejskie. Partia i te masowe organizacje miały zaangażować się w walkę prawną i parlamentarną za pośrednictwem Sojuszu Demokratycznego. W ramach Sojuszu Demokratycznego Partia była tylko jedną z organizacji podległych burżuazyjnym osobistościom stojącym na jego czele.
Przyjęto i realizowano politykę rozbrajania i rozwiązywania uzbrojonych oddziałów armii ludowej. Władza polityczna, którą zdobyły ludowe siły zbrojne, została zatem złamana, gdy broń została oddzielona od ludzi, którzy ją dzierżyli. Przywództwo Partii utrzymywało jednak iluzję, że podczas gdy linia «demokratycznego pokoju», polegająca na symbolicznym oddaniu broni Żandarmerii Wojskowej, była jedynie «linią propagandową», «prawdziwą linią» było to, że Partia w rzeczywistości przechowywała składy broni. Nie zdawano sobie sprawy, że wróg nie da się nabrać na symboliczne oddanie broni i że rozdźwięk między «linią propagandową» a «linią prawdziwą» tylko bardziej zdezorientował masy niż mylił wroga. Podstawowym faktem było to, że uzbrojone jednostki zostały rozbrojone i rozwiązane, podczas gdy wróg masakrował całe «szwadrony» Hukbalahap (jak «Szwadrony 77 i 99») i stosował inne formy represji wobec mas i Hukbalahap.
Pod kierownictwem imperializmu amerykańskiego żandarmeria wojskowa i strażnicy cywilni zapewniali uzbrojoną ochronę właścicielom ziemskim, aby umożliwić im odzyskanie kontroli nad ich ziemiami w środkowym Luzonie, a nawet wyegzekwowanie wygórowanych żądań, takich jak ściąganie zaległych opłat za dzierżawę ziemi, za ostatnie lata japońskiej okupacji. Te kolejne wydarzenia dowiodły, że kontrrewolucyjna linia powitania amerykańskich imperialistów i porzucenia walki zbrojnej okazała się nieskuteczna.
W okresie, gdy Komunistyczna Partia Chin pod przywództwem Towarzysza Mao Zedonga dawała przykład wzmożonej walki zbrojnej i zwiększania swoich możliwości w czasie, gdy amerykańscy imperialiści manewrowali kontrolowanym przez Kuomintang rządem «koalicyjnym», kierownictwo Komunistycznej Partii Filipin pielęgnowało iluzję, że może zaangażować się w burżuazyjną walkę parlamentarną za pośrednictwem Sojuszu Demokratycznego i wystawiało własnych kandydatów w kilku obszarach, w których miało duże wpływy polityczne. Wkrótce po tym, jak Partia przejęła legalną inicjatywę w walce przeciwko ustawie o handlu Bell’a, poprawce parytetowej i innym środkom stosowanym przez imperialistów-obszarników, popierani przez Partię członkowie Kongresu, którzy zostali wybrani w wyborach w 1946 roku, zostali niesprawiedliwie z niego usunięci, co po raz kolejny obnażyło bankructwo polityki polegającej głównie na burżuazyjnym parlamentaryzmie.
We wczesnym okresie powojennym w partii dominował nurt prawicowego oportunizmu. Vicente Lava był najbardziej wyrazisty i aktywny w udzielaniu ideologicznego wsparcia temu nurtowi w Komitecie Centralnym Partii. Jednak sekretariat generalny Partii pozostawiono Pedro Castro, który chciał stworzyć masową, otwartą partię na potrzeby burżuazyjnej walki parlamentarnej, a następnie Jorge Frianezie, który opowiadał się za zjednoczonym frontem z reakcyjną administracją Roxasa. Konstytucja partii z 1946 roku, podobnie jak konstytucja fuzji z 1938 roku, opowiadała się za walką parlamentarną jako główną formą walki. Kontrrewolucyjna, rewizjonistyczna linia wewnątrz Partii została pogłębiona przez drobnomieszczańskie karierowiczostwo, regionalizm i indywidualne akty ucieczki, które poważnie osłabiły Partię.
E. Partia w okresie wojskowego awanturnictwa
W 1948 r. kadra Partii Rewolucyjnej i rewolucyjne masy zdecydowanie opowiedziały się za walką zbrojną w obliczu faszystowskich nadużyć popełnianych przez marionetkowy rząd Roxasa wobec Partii Komunistycznej, Hukbalahap, demokratycznych organizacji masowych i ich przywódców oraz szerokich mas ludowych. Kwestia walki zbrojnej była jednak interpretowana przez przywództwo Josego Lavy głównie w oparciu o warunki zewnętrzne. Kierownictwo partii jednostronnie oczekiwało, że niemal gwałtowny rozłam w klasach rządzących spowodowany fałszerstwami wyborczymi w 1949 r., rewolucyjne zwycięstwo narodu chińskiego, wojna koreańska i recesja gospodarcza w Stanach Zjednoczonych całkowicie otworzą drogę do zwycięstwa armii ludowej na Filipinach, niezależnie od wewnętrznej słabości partii i armii ludowej spowodowanej wcześniejszymi błędami prawicowych oportunistów. Warunki zewnętrzne interpretowano jako przyczyny szybkiego zwycięstwa militarnego.
Kierownictwo Partii reprezentowane przez Jose Lavę nie przedstawiło najważniejszych powodów do podjęcia walki zbrojnej, takich jak program walki zbrojnej przeciwko imperializmowi amerykańskiemu i jego lokalnym pieskom oraz program rewolucji agrarnej, a także nie dostrzegło, że walka zbrojna w warunkach panujących na Filipinach będzie musiała być długotrwała. Wbrew powierzchownym argumentom podawanym przez kierownictwo Lavy dla uzasadnienia polityki dążenia do szybkiego zwycięstwa militarnego, prawicowi oportuniści przyjęli linię przekształcenia Komunistycznej Partii Filipin w wielką otwartą partię masową dla celów parlamentarnej formy walki i przyjęli wąski pogląd, że związkowcy powinni automatycznie przeważać w kierownictwie partii.
Obie przeciwne strony nie zastanowiły się dogłębnie nad tym, czy siedzibą Partii i centrum jej politycznej grawitacji powinno być miasto czy wieś. Zarówno prawicowi oportuniści, jak i «lewicowi» oportuniści zgodzili się, że Komunistyczna Partia Filipin powinna pozostać partią miejską.
Pomimo opowiadania się za walką zbrojną, kierownictwo Josego Lavy zdecydowało się dowodzić Ludową Armią Wyzwolenia (Hukbong Mapagpalaya ng Bayan) z miasta. Mimo że kierownictwo Josego Lavy przyjęło politykę walki zbrojnej, nie stworzyło odpowiednich podstaw teoretycznych i politycznych dla swoich działań organizacyjnych i wojskowych. Z tego powodu niekonsekwentnie pozwoliło Luisowi Tarucowi, jako głównemu dowódcy armii ludowej, na negocjacje z rządem Quirino w sprawie amnestii.
Na konferencji Biura Politycznego w styczniu 1950 r. przyjęto czysto wojskowy punkt widzenia i opracowano «Rezolucje PB», które podtrzymywały linię szybkiego zwycięstwa militarnego. Przywództwo Josego Lavy przyjęło dwuletni harmonogram przejmowania władzy politycznej w miastach, bez wszechstronnej i dialektycznej oceny siły Partii i armii ludowej z jednej strony, a siły przeciwnika z drugiej.
Awanturnicza polityka wojskowa została zainicjowana przez miejskie kierownictwo Partii, które nazywano Sekretariatem lub Biurem Politycznym. Zamiast posuwać się naprzód seriami w dłuższym okresie czasu, armia ludowa na wsi otrzymała rozkaz przeprowadzenia jednoczesnych, nadmiernie rozciągniętych ataków na wroga w szeroko oddalonych od siebie punktach Luzonu Centralnego i Południowego w ramach planu przygotowań do zajęcia Manili. Celami wojskowymi były duże obozy wojskowe, miasta i stolice prowincji. Dokonano tego w pośpiechu 29 marca, a następnie 26 sierpnia 1950 r., zgodnie z «Rezolucjami PB» ze stycznia 1950 r., nie myśląc o zbliżającym się kontrataku wroga w postaci masowych kampanii «okrążania i tłumienia», a także nie myśląc poważnie o konieczności skoncentrowania sił armii ludowej w celu odparcia kolejnego kontrataku wroga.
Nadmiernie rozbudowane i niedostatecznie uzbrojone jednostki zostały również awanturniczo rozmieszczone u «bram» Manili, aby podtrzymać iluzję, że siedziba reakcyjnych rządów «wkrótce» upadnie. Z drugiej strony, siedziba Biura Politycznego znajdowała się w bezludnej części Laguny w Sierra Madre, odizolowana od głównych sił armii ludowej. Tak jak Sekretariat czy Biuro Polityczne (główne kierownictwo partii) było fizycznie oddzielone od Biura Politycznego, tak samo to ostatnie było fizycznie oddzielone od ludowych sił zbrojnych, którymi miało dowodzić na polecenie Biura Politycznego. Operacje wojskowe oraz linie zaopatrzenia i łączności były nadmiernie rozciągnięte na niepewnych obszarach.
W październiku 1950 r. Biuro Polityczne zostało całkowicie rozbite w mieście, a inni członkowie partii, sympatycy i kurierzy zostali zatrzymani. Wróg zebrał dużą ilość dokumentów partyjnych, w tym listy członków i plany taktyczne, co pomogło mu zniszczyć organizację partyjną w mieście i rozbić ludowe siły zbrojne na wsi.
F. Partia w okresie ciągłych porażek militarnych
Po zajęciu Sekretariatu Biura Politycznego w Manili, Biuro Polityczne na zewnątrz zorganizowało w lutym i marcu 1951 r. konferencję Komitetu Centralnego w celu omówienia nowej sytuacji. Wyraźnym dowodem na coraz bardziej rozpaczliwą sytuację Partii było to, że sama konferencja znalazła się pod silną presją militarną ze strony potężnego okrążenia wroga. Mając do ochrony jedynie znikome siły zbrojne, konferencja mogła polegać jedynie na fizycznym ukryciu się w okrążeniu.
Konferencji Komitetu Centralnego nie udało się organizacyjnie, politycznie i ideologicznie postawić i skrytykować awanturniczych błędów kierownictwa Josego Lavy. Wybrane przez konferencję kierownictwo Jesusa Lavy było w istocie częścią poprzedniego kierownictwa; Biuro Polityczne «Zewnętrzne» jedynie zastąpiło zatrzymane Biuro Polityczne «Wewnętrzne» jako główny organ kierowniczy. Ujęcie całego Politbiura «Wewnętrznego» było co najwyżej tłumaczone błędami taktycznymi, takimi jak zaniedbanie ochrony, zwłaszcza w mieście. Komitet Centralny nie dokonał głębokiej i systematycznej samokrytyki, która stanowiłaby podstawę ruchu naprawczego.
Uchwały KC z 1951 roku były jedynie mechanicznym powtórzeniem, z taką samą nadmierną pewnością siebie, z jaką kierownictwo Josego Lavy powtarzało uchwały Komitetu Centralnego z 1950 roku. Rażąco ignorując strategię i taktykę wojny ludowej, kierownictwo Jesusa Lavy nie mogło kategorycznie stwierdzić, że armia ludowa znajduje się w strategicznej defensywie; zamiast tego bezmyślnie uznało obecny etap walki zbrojnej za strategiczną «kontrofensywę». Podobnie jak na poprzednich etapach historii Partii, nowa sytuacja w Partii powstała z powodu poważnych błędów poprzedniego kierownictwa Partii, a mimo to nie rozpoczęto ruchu naprawczego, aby skorygować podstawowe błędy i słabości w ideologii, polityce, organizacji i walce zbrojnej.
Błędy przywództwa Josego Lavy zostały przesłonięte przez wewnątrzpartyjną walkę, która rozgorzała pomiędzy Jesusem Lavą a braćmi Tarucami, dotyczącą fragmentarycznych kwestii. W związku z tym kierownictwo Jesusa Lavy uciekało się głównie do manewrów organizacyjnych, aby ukryć awanturnicze błędy kierownictwa Partii i zwalczać kapitulanckie idee braci Taruc.
W wyniku nieusuniętych słabości ideologicznych i politycznych oraz w wyniku katastrofalnych przygód wojskowych kierownictwa Josego Lavy, kapitulanctwo zaczęło wkraczać w szeregi kierownictwa Partii, a jego przedstawicielem był niezadowolony i zdradziecki Luis Taruc, który w 1954 r. poddał się reakcyjnemu marionetkowemu rządowi Ramona Magsaysaya. Tendencja kapitulancka stała się głównym nurtem na skutek kolejnych porażek militarnych i chronicznego niewłaściwego traktowania kadr oraz sekciarskich i liberalnych manipulacji kadrami w celu utrwalenia klanowego łańcucha przywództwa Lavy.
Po objęciu władzy przywództwo Jesusa Lavy było narażone na kolejne porażki militarne. Po konferencji Komitetu Centralnego w 1951 roku kwatera główna Partii, wraz z jej personelem i siłami bezpieczeństwa, podzieliła się na kilka mniejszych grup, które znalazły się w ślepej ucieczce przed potężnym wrogiem, który okrążył Sierra Madre od Laguny do Nueva Ecija i po obu stronach Quezonu. W momencie, gdy kierownictwo Partii musiało skoncentrować swoje siły zbrojne i rozbić lub przełamać słabe punkty wrogiego okrążenia, nie dysponowało wystarczającą liczbą ludzi, którymi mogłoby dowodzić. Od tego czasu przywództwo Jezusa Lavy nigdy nie miało skutecznej kontroli nad żadnymi znacznymi siłami zbrojnymi, ponieważ najsilniejsze dowództwo regionalne (Reco 2), blisko związane z Luisem Tarucem, stało się niezadowolone z przywództwa Lavy, a wszystkie inne siły zostały rozdrobnione z powodu nadmiernego rozproszenia jednostek zbrojnych za czasów awanturniczego przywództwa Josego Lavy.
W latach 1951-1954 wielu głównych przywódców walki zbrojnej poległo w masowych akcjach okrążania w południowym Tagalogu, środkowym Luzonie, Bicol i Panay. W tym właśnie okresie w HMB rozwinęły się tendencje buntownicze z powodu nieskutecznego dowództwa centralnego i taktyki przeciwnika polegającej na «wycinaniu».
Pod wpływem i w warunkach klęski militarnej, w 1955 r. kierownictwo partii Jesus Lava zdecydowało się przyjąć walkę parlamentarną jako główną formę walki, tym samym ulegając kapitulanckiej linii Luisa Taruca. Porzucono politykę walki zbrojnej, a ci, którzy wcześniej sprzeciwiali się tej polityce, wpadli w radość, niesłusznie czując się usprawiedliwieni awanturniczym błędem kierownictwa Josego Lavy i oportunistycznym zwrotem w prawo kierownictwa Jesus Lavy.
Kierownictwo Jesusa Lavy posunęło się nawet do dezaktywowania jednostek zbrojnych, które były dostępne dla jego dowództwa, i przekształciło je w tzw. brygady organizacyjne. Pod wpływem światowej kampanii rewizjonistycznej, prowadzonej przez chruszczowowskich rewizjonistów, kierownictwo Jesusa Lavy w następnych latach poczuło się bardziej usprawiedliwione w swojej błędnej polityce. Około 1958 r. rozwiązał on swoją ochronę i uciekł ze wsi do miasta, aby rozpocząć życie miejskiego uciekiniera, odizolowanego od mas. Ten schemat ucieczki ze wsi do miasta doprowadził do schwytania głównych przywódców Partii w rejonie Wielkiej Manili. Oznaczało to całkowitą klęskę serii przywództwa Lavy w Komunistycznej Partii Filipin.
Prowadząc życie uciekiniera z miasta, Lava pisał polityczne przekazy i dyrektywy oraz dokonywał nominacji, nie korzystając ze wspólnych partyjnych dyskusji. To właśnie w tym okresie Jesus Lava, działając w pojedynkę, zdecydował się na przyjęcie likwidacyjnej polityki «jednego szeregu». Polityka ta wymagała, aby jeden członek Partii utrzymywał kontakt tylko z jednym innym członkiem Partii. Cała organizacja partyjna została początkowo zredukowana do kilku jednokierunkowych szeregów, aż utrata jednego członka w jednym z nich powodowała automatyczne odłączenie od Partii kilku innych lub całkowite rozwiązanie całego szeregu. Proces ten doprowadził do poważnej dezorganizacji Partii. Po kilku kolejnych latach Jesus Lava miał stracić kontakt zarówno z legalnymi, jak i uzbrojonymi kadrami Partii.
W tym właśnie likwidacyjnym okresie Partia pozostała w tyle, nawet za burżuazją narodową i drobną burżuazją miejską, które już w 1957 r., a jeszcze silniej w 1961 r., podnosiły sztandar nacjonalizmu spod znaku Recto. Do czasu pojawienia się nowych kadr partyjnych i reaktywacji niektórych członków Partia pozostawała zbyt daleko w tyle za ówczesnymi wydarzeniami. W międzyczasie Jesus Lava samodzielnie podejmował decyzje w imieniu Partii, co ujawniły partyjne dyskusje. W maju 1964 r. Jesus Lava został w końcu aresztowany w Sampaloc w Manili w okolicznościach, które wyraźnie wskazywały, że sam się poddał. Przede wszystkim świadomie, przez swój właściwy oportunizm, jednoosobową ucieczkę i likwidatorstwo, znalazł się w miejskiej paszczy reakcyjnego wieloryba.
Przypisy
1Earl Browder, jego krytyka znajduje się na stronie Instytutu Marksa w książce «Komunizm kontra Oportunizm»